Saturday, February 27, 2010

अजब प्रेम की गज़ब कहानी... अंतहीन (ओंतोहीन, অন্তহীন)


नये ज़माने की प्रेम कहानी कैसी हो सकती है? इस सवाल का जवाब ढूंढना है, तो एक बार अंतहीन ज़रूर देखनी चाहिये. सन २००९ में बनी इस बंगाली फ़िल्म को इस साल का राष्ट्रीय पुरस्कार प्राप्त हुआ है. इससे ही इस फ़िल्म की काबिलियत समझ में आती है. जब राष्ट्रीय पुरस्कारों की घोषणा हुई तब श्रेया घोषाल को सब दो गीतों के लिए राष्ट्रीय सन्मान प्राप्त हुआ था. उन मे से एक मराठी फ़िल्म ’जोगवा’ के गाने ’जीव रंगला’ गाना था, तथा दूसरा गाना बंगाली फ़िल्म ’अंतहीन’ से ’फेरारी मोन’ के लिए था. मैं ने यह गाना इटरनेट पर ढूंढ कर सुना तो काफ़ी अच्छा लगा. तभी मैने फ़िल्म देखने का फ़ैसला किया था. जिस फ़िल्म को राष्ट्रीय सन्मान मिला है, उस मे कुछ तो बात होनी चाहिए.
फ़िल्म की कथा एक ’रोमॅंटिक स्टोरी’ है और थोडी अजीब भी. जिस में नायक तथा नायिका एक दूसरे को जानते भी है और नहीं जानते भी! जिस में दोनों एक दूसरे से मोहब्बत करते है और नही करते भी! ऐसी अजीब कहानी लेकर अनिरूद्ध रॉय चौधरी ने इस फ़िल्म का निर्देशन किया है. यह एक प्रकार का इंटरनेट प्यार है. फ़िल्म के हिरो-हिरोईन यानी राहुल बोस और राधिका आपटे ने अपना किरदार बहुत अच्छी तरह से निभाया है. एक पुलिस अफ़सर तथा पत्रकार के बीच होनेवाला प्यार इस फ़िल्म मे दिखाया है. सहाय्यक अभिनेत्री के रोल में अपर्णा सेन और शर्मिला टागौर भी है. लेकिन ’प्राईम फ़ोकस’ तो अभिक (राहुल बोस) और ब्रिंदा (राधिका आपटे) पर ही रहता है. इस प्रेम कहानी का अंत थोडा सा ग़लत ही लगा. और यह लगना स्वाभाविक भी है, क्युंकी हम पारंपारिक प्रेम कहानी की चौकट में जो दबे हुए है. फ़िल्म के गीत बहुत ही अच्छे है. मैंने देखी हुई यह पहली ही बंगाली मूवी थी. वैसे सबटाईटल्स होने की वजह से समझने मे कोई दिक्कत नहीं हुई. बंगाली भाषा अन्य आर्य भाषियों को जल्दी समझ आ सकती है. शायद इस वजह से मैं आगे भी और बंगाली फ़िल्म देख सकू. एक बात तो मैं बताना चाहूंगा के, राधिका आपटे मूलत: पुणे की मराठी लड़की है, लेकिन उसने इस फ़िल्म में बंगाली संवाद अच्छी तरह से बोले है. इसी वजह से मराठियों को बंगाली समझ आने को अधिक दिक्कत नहीं होगी, यह मात्र समझ आया.
’अंतहीन’ को चार राष्ट्रीय सन्मान मिले है. अगर आप एक अच्छी रोमॅंटिक स्टोरी देखना चाहते है तो इस फ़िल्म को ज़रूर देखिये...

Friday, February 26, 2010

A crore salutes to you… Sachin


Who is the greatest ever cricketer on this planet? No one will hesitate to answer this question. That’s Sachin Tendulkar…
Currently, at the age 37, he is in his top form of ever seen. I thank and congratulate Sachin for entertaining us and feeling us proud that we are also Indians like you! The day on which Sachin has made first ever double ton in one day international cricket, was one of the historical day in world cricket. That day, I was in college and was watching the score online on rediffmail.com. When I saw that after the wicket of Sehwag, Sachin was moving towards his century very fast, I realized that he will complete his century now. But, as we Indians does not satisfy the performance of our cricketers. I also did not satisfy with that. I told to one of my colleague that, if Sachin won’t make double century today, there will not be any use of his career till! But, it was just a fun. I think I was having full confidence on Sachin’s abilities… that was reflected by my quote.
While leaving the college at 5pm, Sachin had crossed 150 runs. That day, I had traveled through the bus. When I entered the bus stop, I sent SMS to Amit for the score. He replied that Sachin is playing on 199 not out. I was too exited that time. I called my friend Arjun for score. He told me the score live! That Sachin has completed his double ton. It was a proud moment for all of us Indians. I sent the message of Sachin’s this achievement to all of my friends. When I reached to the mess for dinner, I saw the highlights of Sachin’s innings. One news channel was showing his innings in 20 minutes and one was in just five minutes! But I enjoyed it.
Next day, I read almost all the leading Marathi, English and Hindi news papers. I also read the online news portals and newspapers from England, Australia. They also praised Sachin’s achievement. On the esakal’s website, nearly 400 replies were found on the news of Sachin Tendulkar. He is just great. In the local news paper Gavkari, I read a poem composed by an advocate. It was very nice. I am writing it here…

थकून जातं वादळ!
तेही तुझ्या वेगाने धावत नाही,
इतिहासाच्या पुस्तकातही
नोंद विक्रमांची मावत नाही.

तुझ्यापुढे ठेंगणं वाटतं
म्हणून उंच व्हावं आकाशानं
अपुऱ्या पडतायेत दाही दिशा
म्हणून मोठं व्हावं नकाशानं

जेथे अस्त होतो इतरांचा
तेथुनच तुझा उगम होतो
तू जेथे उभा तेथेच
यश आणि किर्तीचा संगम होतो

तुझी महती वर्णू कशी?
तेवढं समर्पक वाक्य नाही
कारण, सूर्याची किरणं मोजणं
आम्हाला तरी शक्य नाही!

सचिन तेंडुलकरच्या नाबाद २०० धावांच्या विक्रमानंतर नाशिकच्या दैनिक गांवकरीमध्ये एड्व्होकेट श्री. अनंत खेळकर यांनी लिहिलेली ही कविता...

मराठियांचा दिनू….


मराठीच्या मुद्द्याला राजकिय पटावर मोठे यश मिळू लागल्यावर सध्या सर्वत्र मराठी-मराठी म्हणूनच बोलबाला चालू आहे. २७ फेब्रुबारीला आंतरराष्ट्रीय मराठी दिन साजरा झाला. या दिवशी महाराष्ट्रातील राजकीय पक्षांनी विविध ’उपक्रमांनी’ आपणच मराठीचे कैवारी आहोत या थाटात कुसुमाग्रजांचा जन्मदिवस साजरा केला. लोकांच्या भावनेला हात घालण्याचे काम आजकालचे राजकीय पक्ष खूपच उत्कृष्टपणे करतात. त्यातल्या त्यात मातृभाषा म्हणजे अखिल जनांच्या अस्मितेचा विषय असतो. ज्यांना कुसुमाग्रजांचे मूळ नावही माहित नसेल, त्यांनी या दिवशी आपले प्रखर मातृभाषाप्रेम दाखवून दिले. आपल्या नाशिकमध्ये तर ’कुसूमाग्रज’ जयंतीनिमित्त खास ’वकृत्व’ स्पर्धा आयोजित केली होती. यातूनच आपल्या मराठी भाषेचे भवितव्य फारच उज्ज्वल आहे हेच दिसून येते!
गेल्या काही महिन्यांपासून मराठी भाषेचा मुद्दा खूपच प्रखरतेने राजकीय पक्षांनी मांडला. त्यात त्यांची चढाओढच चालू होती, यात वाद नाही. पण, त्यामुळे सर्वसामान्य मराठी माणसाची प्रतिमा राष्ट्र पातळीवर खराब होत होती, याचे कोणाला घेणे देणे नव्हते. सर्वसमावेशक म्हणून ओळखला जाणारा मराठी माणूस आज संकुचित वृत्तीचा ’महाराष्ट्रीयन’ म्हणून ओळखला जाऊ लागलाय, याचे एक मराठी म्हणून मला दु:ख वाटते. प्रत्येकाला आपल्या मातृभाषेचा अभिमान असावा, यात गैर काहीच नाही. पण, तो इतकाही ज्वलंत नसावा की, त्याने स्वभाषिकांची प्रतिमाच बदलून जावी. आज जे लोक नुसते मराठीच्या नावाने गळे काढतायेत त्यांनी आपल्या मराठीसाठी काय केले, याचे सर्वप्रथम उत्तर द्यावे. मराठी माणूस मराठीच्या प्रगतीसाठी फारसा हातभार लावत नाही, हे आजवर सिद्ध झालेले आहे. त्यामुळे, नुसता मातृभाषेचा अभिमान बाळगण्यात अर्थ नाही. त्यासाठी प्रत्येकाचे योगदान असणे महत्वाचे आहे.
कोणत्याही भाषेचे महत्व त्या भाषेत असणाऱ्या कला, साहित्य व संस्कृतीने अधोरेखित होत असते. त्यासाठी मी थोडक्यात आकडेवारी इथे देत आहे. आपली मराठी ही मातृभाषा असणाऱ्या लोकसंख्येनुसार भारतात चौथ्या क्रमांकाची व जगात १७ व्या क्रमांकाची भाषा आहे. ही निश्चितच अखिल मराठियांसाठी अभिमानाची बाब आहे. देशात लोकसंख्येनुसार हिंदी, बंगाली, तेलुगू, मराठी, तमिळ, उर्दू, गुजराती, कन्नड, मल्याळम, ओरिया, पंजाबी, आसामी, मैथिली, भिल्ली, संथाली, काश्मीरी, गोंडी, सिंधी व कोंकणी असा क्रम येतो. जवळपास आठ कोटी भारतीयांची मातृभाषा ही मराठी आहे. मराठी भाषेतील साहित्यनिर्मीतीचा विचार केल्यास दक्षिण व पूर्व भारतीय भाषा सोडाच पाच कोटी लोकसंख्या असणाऱ्या गुजरातीपेक्षाही कमी पुस्तके मराठी भाषेत प्रकाशित होतात!
ज्ञानपीठ हा भारतीय साहित्यविश्वातला सर्वोच्च सन्मान आहे. एखाद्या भाषेतील सर्वोत्तम कलाकृतीला व सहित्यिकाला हा दरवर्षी पुरस्कार दिला जातो. मराठी भाषेला हा पुरस्कार १९६५ पासून आजपर्यंत केवळ तीन वेळा मिळाला आहे! याउलट हिंदी व कन्नड भाषेत हा पुरस्कार प्रत्येकी सात वेळा, बंगालीला पाच वेळा, मल्याळम चार वेळा तर ओरिया व गुजरातीला तो तीन वेळा मिळालेला आहे.
विविध कलांचा संगम म्हणून चित्रपटांकडे पाहिले जाते. भारत सरकारद्वारे दिला जाणारा राष्ट्रीय पुरस्कार हा चित्रपटांचा देशातील सर्वोच्च सन्मान मानला जातो. १९५४ पासून हा पुरस्कार दिला जातो. या प्रदीर्घ काळात केवळ दोनच मराठी चित्रपटांना पुरस्कार मिळाला आहे! परंतु, राष्ट्रीय पुरस्कार मिळणाऱ्या बंगाली चित्रपटांची संख्या आहे... तब्बल २२! तसेच १० हिंदी, ९ मल्याळम व सहा कन्नड चित्रपटांना राष्ट्रीय पुरस्कार प्राप्त झाला आहे. केवळ काही हजारात लोकसंख्या असणाऱ्या संस्कृत भाषेतही हा पुरस्कार दोनदा मिळाला आहे. सर्वात लोकप्रिय चित्रपट म्हणून हिंदी बरोबर तमिळ चित्रपटांना सर्वाधिकवेळा पुरस्कार मिळालेत. परंतु, यात एकाही मराठी चित्रपटाचा समावेश नाही! भारताकडून ऑस्कर पुरस्कारासाठी पाठविण्यात येणाऱ्या चित्रपटांत तब्बल २८ हिंदी व ८ तमिळ चित्रपट होते. मागच्या पाच वर्षांत दोन मराठी चित्रपट ऑस्करची वारी करून आले, नाहीतर मराठीची ही पाटीही कोरीच राहिली होती! सर्वोत्कृष्ट पुरूष कलाकार म्हणून उपेंद्र लिमयेला मराठी चित्रपटासाठी प्रथमच राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला. तिथेही हिंदी-१५, मल्याळम-११, तमिळ-६ व बंगाली-५ अशी आकडेवारी आहे. स्त्री कलाकारांच्या बाबतीत तर आजही मराठीची पाटी कोरी आहे. या प्रवर्गात हिंदीला १७, बंगाली, तमिळ व मल्याळमला प्रत्येकी पाच व तेलुगू आणि कन्नडला प्रत्येकी तीन पुरस्कार मिळालेत. मराठी भाषक अभिनेत्री पैसा व ग्लॅमर मिळविण्यासाठी केवळ हिंदी चित्रपटांत काम करत आहेत. हिंदीमध्ये अन्य भाषिक अभिनेत्रीही आहेत. परंतु, स्वभाषेची कास त्यांनी सोडलेली नाही. रेखा व श्रीदेवीने अनेक कन्नड, तेलुगु व तमिळ चित्रपटांतून काम केले आहे. रीमी सेन, रायमा सेन, कोंकणा सेन, राणी मुखर्जी, बिपाषा बसु, शर्मिला टागोर, यांचे बंगाली चित्रपटसृष्टीला मोठे योगदान आहे. याउलट आपल्या माधुरी दिक्षित व उर्मिला मातोंडकरचे मराठी चित्रसृष्टीला काय योगदान आहे? याचे उत्तर मराठी भाषकांनी शोधावे. गोवारीकर, भांडारकर सारखे दिग्दर्शक हिंदीत चित्रपट काढून पैसे कमवितात पण त्यांना मराठीत साधा चित्रपट काढता येत नाही! याउलट प्रियदर्शन, मणिरत्नम, हृषिकेष मुखर्जी, अपर्णा सेन, कमल हसन यासारखे दिग्दर्शक स्वभाषेला प्रथम प्राधान्य देत चित्रपट तयार करतात. यातून मराठियांनी काही शिकण्यासारखे नाही का? याचा विचार करायला हवा.
आता थोडे भारतीय वृत्तपत्रांबद्दल पाहूया. मला सर्वात खेदाची गोष्ट इथे सांगावीशी वाटते की, सर्वाधिक खप होणाऱ्या देशातील पहिल्या ३० वृत्तपत्रांत केवळ एक वृत्तपत्र हे मराठी आहे! तर या यादीत १२ इंग्रजी, ६ हिंदी, तर गुजराती, तमिळ, कन्नड, तेलुगू, मल्याळम भाषांच्या प्रत्येकी दोन वृत्तपत्रांचा समावेश होतो.
वरिल सर्व गोष्टी मराठियांच्या डोळ्यात झणझणीत अंजन घालणाऱ्या आहेत. या सर्व भाषिकांनी कधीच स्वत:च्या भाषेच्या नावाने राडा केला नाही, तरीही त्यांच्या भाषांनी विविध उंची गाठल्या आहेत. याउलट, आम्ही मराठी भाषिक नुसता मराठीचा कट्टर अभिमान बाळगतो. पण, आमच्या भाषेच्या प्रगतीसाठी मात्र कधीच हातभार लावत नाही. आमच्या नाशिकमध्ये, हिंदी चित्रपटाच्या प्रदर्शनाच्या पहिल्या दिवशी तोबा गर्दी होते. त्याचवेळी, मराठी चित्रपटाकडे कोणी ढूंकूनही पाहत नाही. आमचे सई ताम्हणकर, श्रेयस तळपदे व केदार शिंदे मराठी चित्रपट सोडून लगेच हिंदीतल्या ग्लॅमरकडे आकर्षित होतात, साधना सरगम सारखी मराठमोळी गायिका मराठी सोडून तमिळ भाषेत राष्ट्रीय पुरस्कार घेऊन जाते तर मूळची बंगाली असणारी व मराठीवर नितांत प्रेम असणारी श्रेया घोषाल मराठियांना उत्तम मराठी गाण्यांचा नज़राणा देऊन जाते. मराठी लोकच मराठीचा आदर करत नाहीत तर नुसता मराठी दिन साजरा करून काय उपयोग? आपल्या पोकळ भाषाप्रेमाचे प्रदर्शन करून भाषेची प्रगती कधीच होणार नाही, हे मराठी भाषिकांनी ध्यानात ठेवणे गरजेचे आहे.
दुसऱ्या भाषेचा धिक्कार करून आपल्या भाषेची प्रगती कधीच होत नसते, उलट तीची नाचक्की होईल. त्यामुळे आपली भाषा कशी पुढे जाईल, याचा विचार मराठी भाषिकांनी करायला हवा, तरच वरती दिलेल्या आकडेवारीत मराठी भाषा मानाच्या स्थानी आपल्याला दिसून येईल...

Thursday, February 25, 2010

Finally... 100%

Working in education field for last four years, I observed that most of the persons (like eminent educationalists…!) judges a teacher by the result of the students given in the examination for the subject. This has made a real fact in most of the technical education institutes. It does not matter for anyone, what subject the teacher teaches. Can one give the result of subjects like Mathematics to 100%? If he gives, then he will be the best teacher in India. This is the angle of view towards the teachers.
I found most of the teachers have given 100% result for their subjects. Some of them are consistently giving the 100% result for any particular subject. But, the subjects are totally theoretical. Even while checking such papers, examiner does not bother about the contents written in such paper’s answer sheet by the student. Most of them just checks the length of the answer and give the marks. This fact is also known to the students, so they only write in the answer sheets. They don’t bother about the contents that they are writing in the answer sheet. Such subjects always give 100% results. I heard about a teacher that he was hardly teaching 1-2 lectures in a week, if he gets time. Then also, always the result of the subject was 100%. So, what it tells? The percentage of result does not depend only on the teacher but on the type of subject also.
I was teaching the programming subjects from the start of my teaching career. As the matter of logic building comes, students don’t use their brain to solve the question paper. Most of them were not intended to use their brains for the programming. I taught ‘Programming in C- FYIT’ three times, ‘Object Oriented Programming-SYIT’ three times, ‘Java Programming-TYIT’ three times and ‘Advanced Java Programming-TYIT’ one time. But, never gets the 100% result at any time. So, I was happened to be a bad teacher in my career. But some sort of improvement I achieved in my subjects. The results for the serial consecutive years for the subjects are as given below:
1. Programming in C: 50.00% … 76.27% … 91.93%
2. Object Oriented Programming: 65% … 75.38% … 81.53%
3. Java Programming: 72.50% … 90.76% …94.73%
4. Advanced Java Programming: 97.36%
Always, I got improvement from the previous results. For all subject except OOP, I was moving towards, 100%. I was hopeful about all three subjects to get the 100 percent result. Finally, I achieved this by getting 100% students passed in Java Programming this year. Two of them were passed on 40 marks. I realized that, it was the best output of my efforts that I have taken for this batch specially. I also appreciate all the students from 1st rank to 60th rank for their study. I was expecting 10 students to reach the landmark of 90s. But, only one student achieved this. But, it does not matter for me. Students got good marks and it’s satisfactory. Most of these students are having good practical knowledge. I hope they will utilize this in the upcoming subjects to face their final examinations.
I wish All the best for their future…!

Tuesday, February 23, 2010

बक्षीस

आंतरराष्ट्रीय सीमा ओलांडून बेकायदेशीररित्या उत्तर कोरियात प्रवेश केल्यास १२ वर्षे खडी फोडणे, इराणमध्ये प्रवेश केल्यास अनिश्चित तुरूंगवास. अफगाणिस्तानमध्ये गोळी घालतात. सौदी अरेबियात गेल्यास तुरूंगवास, चीनमध्ये गेल्यास तुमच्याबद्दल परत काहीच माहिती मिळत नाही, जणू काही तुम्ही अदृश्य होऊन जाता. व्हेनेझुएलात प्रवेश केल्यास तुमच्यावर गुन्हेगाराचा शिक्का मारून तुरूंगात डांबले जाते. क्युबामध्ये प्रवेश केल्यास राजकीय कैदी केले जाते आणि तुम्ही तुरूंगात खितपत पडता. ब्रिटन व अमेरिकेत प्रवेश केल्यास तात्काळ अटक करून तुरूंगात टाकले जाते व तुमच्यावर खटला चालवून तुमच्या देशात परत पाठविले जाते. परंतु, जर का तुम्ही पाकिस्तान वा बांगलादेशातून चोरून भारतीय हद्दीत प्रवेश केला तर तुम्हाला- * रेशनकार्ड * एक किंवा अधिक पासपोर्ट * हज यात्रेसाठी आर्थिक मदत * ड्रायविंग लायसन्स * मतदाराचे ओळखपत्र * नोकरीसाठी राखीव कोट्यात जागा * अन्य खास सुविधा * निवडणूकीसाठी उमेदवार म्हणून मान्यता * क्रेडिट कार्ड * सवलतीच्या दरात घरभाडे * घर खरेदी करण्यासाठी कर्ज़ * मोफत शिक्षण * मोफत आरोग्यसेवा * तुमची वकालत करण्यासाठी दिल्लीत खास मित्रमंडळ * धर्मनिरपेक्ष राष्ट्रात मतदान करण्याचा अधिकार, जो मूळ देशात क्वचित मिळतो....
जय हिंद...

मूळ लेखक: श्रीनिवास पाध्ये
संदर्भ: दैनिक गांवकरी (नाशिक, दि. २३ फेब्रुवारी २०१०)....

Saturday, February 20, 2010

Differentiate the Computer Engineering and Information Technology

In the year 2001, I heard about the information technology for the first time. Now this is one of the branches of engineering stream. I was studying in final year diploma in Computer engineering. Our college has started this new stream of engineering in that year with intake of 60 students. We have heard that this new branch is very similar to the computer engineering branch, but it is software oriented. But I was not having the actual idea that what Information technology contains?
After declaration of final result, most of our friends were thinking to switch from computer to IT. Because, it was made possible to transfer the branch from computer to IT. We heard many times about the information technology on television channels. So, it was also known that future of the world lies in information technology. That time also we were not having clear idea of it. While filling the forms, we have preferred computer engineering rather than information technology. Alternatively we have given choices of computer and IT. I got the first choice itself. So I started studying in the computer engineering branch. Even a single diploma batch was not passed out from IT so, all the seats to direct second year were allotted to diploma computer engineers. This was advantages to all the students. Even a student having 77%, also got admission in prestigious college, like COEP. This was the first batch of IT, which was studying parallel with us. Most of the subjects of IT branch were similar to us. But some sort of difference that I feel, university has made between us. The papers of IT were very simple than computer engineering. It was very easy to pass in IT rather than computer. Even the students who got less percentages than us, passed and scored very easily in all the subjects. Whatever hardware subjects that computer was having, were absent in information technology branch. So, the myth was spread that IT has software and computer has hardware. It was somewhat true that time. It was proved when the embedded company like ‘Socrates’ did not allowed IT engineers in their campus interview. They have recruited only Computer and E&TC engineers.
When I searched through most of the ways, I found the exact difference between computer and IT. I also found that this branch of engineering is only present in India but not in the outside world! The main difference I searched from the rise of IT by Mr. Pramod Mahajan in year 2000. It was differentiated with IT company management and Data communication through computers. I am not differentiating this in deep. I expect the view from the readers. If you know the difference between then you can mail me: tushar.kute@sitrc.org

We use IT… because we need fast processing?

When I was studying in diploma in engineering, we used to wait for the results for long time. This ‘long time’ was of just 45 days! Maharashtra State Board of Technical Education (MSBTE) was declaring result in just 45 days after the examination were over. This was a trend created by MSBTE that time. We were sure about the declaration of result. We have praised the accuracy and time bounding of the technical board. But, as the time passed away and MSBTE used more Information Technology rather than conventional mediums, the declaration of the result delayed time by time. Now this trend has been created by MSBTE.
Why I am writing these all, because till more than two months are over after the examination but the result is not declared yet. If we think in terms of days, there are 70 days are passed after examination. During last few years, the MSBTE has started using the information technology aids to finalize and declare students results. But we found these ways has slowed down the process of results. Still, students are waiting for the results. Now, MSBTE has declared that the results will be declared at the end of the February. Why that much waiting for students? If technical board is not capable of doing their work in time then government must give this contract to any private company. They won’t work like government organizations. MSBTE must be prepared for their work in time. We all think that, ‘Technical education ministry of Maharashtra’ is not having any control over the MSBTE. Is it?

Local Books or Reference Books?

Whenever I start teaching my subject, my preparation starts with the study of the best books available on this subject. Whatever book I feel good, I use this. But, many of the students don’t feel the book is good for the study, not because of its language, but because of the lengthy contents and number of pages of the book.
One of the disadvantages of the Indian education system is that, we have made our students more exams oriented than the knowledge oriented. The phenomena have also followed in the technical education also. If we think about the primary and secondary education, we have focused onto the examination point of view towards students. Teacher tells students that this question is most important and probably asked in the examination also. So then, what student does? He used to mug up the answer without any understanding. Then he used to the same again and again. Even the teacher expect from student to mug up the answer. Teachers focus on the guide books provided on the subject which contains the question and answers, which are most probably asked in the examinations! No one (both teacher and student) don’t worry about the contents. They only worry about the questions and answers. I also observed this technique in my secondary education. That’s the reason why, students only study the ‘guide books’ rather than studying the textbooks in their syllabus.
The same continues in the technical education also. From the first year itself, they start to use the books which have only the required contents to make them pass in the examinations! So what is the difference between the professional education and the primary education? Nothing…! In case of the engineering study, I found most of the students use the books written only for the syllabus. If they asked any question regarding the subject, but not in the syllabus, they wouldn’t be able to answer the question. Even they focus only onto the examination. Their target in only to achieve the passing marks i.e. 40… This is because they have studied only the things which are there in syllabus. They only focus onto this. So they are not having the confidence to face any question regarding the subject. Whenever, the syllabus oriented books are written, these books will not contain the contents which are required for study but not in the syllabus. Even the books are not intended to study the subject practically. This harms the ability of the students.
I always have taken approach from the reference books to study. Students found the reference book heavy to study. They are having fear about vast content and size of the book. This is the laughing matter for the students who are studying in college to become an engineer…! Using the content oriented books, they are not studying the subjects; they are studying the syllabus only. If they really want to become a knowledgeable engineer rather than a certified engineer, they must have to use the reference books. Not only these, but they must refer various websites available on the subject. These also provide several useful information about the subject. If you want help regarding any subject just mail me:
tushar.kute@sitrc.org

व्हॅलेंटाईन डे...


आजच्या तरूणाईचा सर्वात आवडता दिवस म्हणजे व्हॅलेंटाईन डे होय. या दिवशी सर्व तरूण प्रेमी प्रेमिकांची आपल्या प्रेमाचा इज़हार करण्याची जय्यत तयारी असते. मला तर दरवर्षी जवळपास प्रत्येक मराठी वृत्तपत्रात या विषयीची पाने भरभरून लिहिलेली दिसतात. प्रेमाच्या कवितांना तर उधाण आलेले असते. जणू काही सर्वच तरूण हे प्रेमवीर बनून राहिलेले आहेत.
पण, आज खरोखर प्रेम ही भावना शुध्द मनाने शिल्लक आहे का? हा मला पडलेला अनुत्तारित प्रश्न आहे. आजच्या तरूणांना प्रेम म्हणजे काय, हेच समजल्याचे दिसत नाही. पूर्वीच्या सलिम-अनारकली, हीर-रांझा, रोमियो-ज्युलियट ची उदाहरणे देत आजची तरूणाई प्रेम व्यक्त करते. पण, हे प्रेम पूर्णत: क्षणभंगूर असल्याचे दिसून येते. प्रेमविवाहापेक्षा ठरविलेले विवाहच जास्त काळ का टिकतात? यातूनच आजच्या तरूणाईचे प्रेम किती तकलादू आहे, हे दिसून येते. नुसते हिंदी चित्रपट पाहून प्रेम करणारे तरूण-तरूणी प्रेमाच्या भावनेला कसे जाणून घेणार? हाही प्रश्नच आहे. मला तर असे वाटते की, हिंदी चित्रपट हे तरूणाईला प्रेमाचा चूकिचा रस्ता दाखवित आहेत. आजच्या तरूणांसाठी प्रेम ही केवळ एक शारिरिक भावना बनून राहिल्याचे दिसून येते. त्यामुळे प्रेम म्हणजे काय, हे त्यांना फारसे समजलेले दिसत नाही. अशा प्रेमाचे प्रदर्शन करण्यासाठी व्हॅलेंटाईन डे सारखा दिवस तरूणाई शोधत असते. व त्यातच त्यांना प्रेमाच्या स्वर्ग सुखाचे दर्शन घडते.
या वर्षीच्या व्हॅलेंटाईन डे च्या आदल्या दिवशी एका तरूणाने प्रेमभंगातून आत्महत्या केली. खरोखर अशा तरूणांचे मला खूप आश्चर्य वाटते व हसूही येते. एखाद्या पायी आपल्याला आपल्या जीवनाचे मोलही वाटत नाही, याला मूर्खपणा म्हणावा की आणखी काय? प्रेमात आत्महत्या करणाऱ्यांना प्रेम कळत नाही, हेही तितकेच खरे.
हिंदी चित्रपटांच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर ’रेनकोट’ हा एक उत्तम चित्रपट आहे. प्रेम ही भावना कशी जाणून घ्यायची असते, हे यात नेमकेपणाने दाखवून दिले आहे. खरोखर खूपच छान असा चित्रपट आहे...

Saturday, February 13, 2010

हरिश्चंद्र म्हणतात लेकाचे मला...


दादासाहेब फाळकेंच्या जीवनावर आधारित चित्रपट बनविण्याचे कार्य केवळ एक मराठी दिग्दर्शकच करू शकतो. परेश मोकाशीने ’हरिश्चंद्राची फॅक्टरी’ बनवून ही गोष्ट सिध्द करून दाखविली. भारतातला पहिला चित्रपट हा एका मराठी माणसाने बनविला होता, ही बाब आजही बऱ्याच मराठी जनांना माहित नाही. धुंडिराज गोविंद फाळके अर्थात दादासाहेब फाळके हे भारतीय चित्रसृष्टिचे जनक कसे बनले, याची रंजक कहाणी म्हणजे, ’हरिश्चंद्राची फॅक्टरी’ होय. परेश मोकाशीचा हा पहिलाच प्रयत्न असला तरी त्याने तो खूपच सुंदर दिग्दर्शित केला आहे.
कधी कधी हा चित्रपट ’डॉक्युमेंटरी’ वाटतो. परंतु, त्यास विनोदी बाज दिल्याने चित्रपट म्हणून त्याची रंजकता वाढली आहे. परेशने अभ्यासल्या प्रमाणे दादासाहेबांचे व्यक्तिमत्व हे विनोदी होते. चित्रपट पाहिल्यावर त्याची प्रचिती निश्चितच येते. १९ व्या शतकाच्या सुरूवातीचा कालखंड उभारण्यात दिग्दर्शक पूर्णत: यशस्वी झाला आहे. प्रेक्षक खरोखर चित्रपट पाहताना त्या कालखंडात गेल्याचे दिसतात! दादासाहेबांची भूमिका करणाऱ्या नंदू माधव यांचा अभिनय तर उत्कृष्टच! खरोखरचे दादासाहेब वाटतात. ज्यांना फाळकेंबद्दल माहिती नाही, त्यांच्या डोळ्यासमोर फाळके म्हणजे नंदू माधव हीच प्रतिमा उभी राहिली तर नवल वाटायला नको. त्याच्या पत्नीची भूमिका साकारणाऱ्या विभावरी देशपांडेचाही अभिनय छान झालाय. पतीला पाठिंबा देणारी सरस्वती त्यांनी छान साकारलीय. भारताकडून ऑस्करसाठी उत्तम चित्रपट पाठविण्यात आला होता. पण, अमेरिकनांच्या डोक्यात भारतीय चित्रपट जातील तर नवलच!
चित्रपटात एका दृश्यामध्ये परेश मोकाशीने स्वत: काम केले आहे. दादासाहेबांची मोशन पिक्चर्सची चित्रे पाहून तो पळून जातो, असे ते दृश्य होते. चित्रपटाला वेग चांगला असल्याने तो जराही कंटाळवाणा वाटत नाही. केवळ १०० मिनिटांमध्ये भारतीय चित्रपटांची जन्मकथा संपते. हा चित्रपट मराठी चित्रसृष्टीत एक मैलाचा दगड ठरणार आहे, हे मात्र नक्की. प्रत्येक मराठी माणसाने ’हरिश्चंद्राची फॅक्टरी’ पायरेटेड सीडीवर न पाहता चित्रपटगृहात जाऊन पाहावा हीच अपेक्षा...!

Friday, February 12, 2010

गुरुजींनी सोडवले विद्यार्थ्यांचे पेपर !

नागपूर - महापालिकेच्या शाळेतील शिक्षणाचा दर्जा काय? याची तटस्थ तपासणी करण्यासाठी महापालिकेने एक स्वतंत्र परीक्षा घेतली. त्यात धक्कादायक निकाल लागले. त्यापेक्षाही भयंकर म्हणजे, शेकडो विद्यार्थ्यांचे पेपर्स चक्क गुरुजींनी सोडविले. अशा चाळीस गुरुजींना नोटीस बजावण्यात आल्या असून परीक्षा पद्धतीचे खासगीकरण करण्याचा निर्णय पालिकेने घेतला आहे.

आपल्या शाळेचा निकाल चांगला दाखवण्यासाठी महापालिकेच्या शिक्षकांनी स्वतःच विद्यार्थ्यांची उत्तरपत्रिका सोडवून दिल्याची धक्कदायक बाब प्रशासनाच्या निदर्शनास आली आहे. संबंधित सर्व शिक्षकांचा शोध घेण्यात आला आहे. त्यांना नोकरीवरून काढून का टाकण्यात येऊ नये, अशी नोटीस बजावण्यात आली आहे. हा प्रकार टाळण्यासाठी महापालिकेने आता परीक्षा पद्धतीमध्येच बदल करण्याचा निर्णय घेतला आहे. यानुसार पेपर सेटिंग, मूल्यांकरण आणि तपासणीची कामे खासगी संस्थेमार्फत केली जाणार आहे. महापालिकेच्या प्रस्तावित अर्थसंकल्पात याचा समावेश करण्यात आला आहे. महापालिकेच्या इयत्ता पहिली ते दहावीच्या शैक्षणिक सत्रात दोन घटक चाचण्या, एक सत्र परीक्षा व द्वितीय सत्रात दोन घटक चाचण्या आणि एक वार्षिक परीक्षा घेण्यात येते. यापुढे खासगी संस्था किवा अनुभवी पब्लिकेशन संस्थांना कामे दिली जाणार आहे. याकरिता निविदा बोलावण्यात येणार आहे. निवड करण्यात आलेल्या संस्थेला परीक्षेच्या दिवशी व परीक्षा वेळेच्या एक तासापूर्वी प्रश्‍नपत्रिका पोचवणे आवश्‍यक राहील. तसेच परीक्षेचे संचालन करणे, तपासणी, परीक्षा संपल्यावर पेपर गोळा करणे, मूल्यांकन फेर मूल्यांकन आणि निकालपत्र लावण्याची जबाबदारी सोपवण्यात येणार आहे. महापालिका आयुक्त असीम गुप्ता यांनी उपरोक्त माहिती दिली. याशिवाय महापालिकेच्या अर्थसंकल्पात यावर होणाऱ्या खर्चाची तरतूदसुद्धा करण्यात येणार आहे.


दैनिक सकाळ मध्ये दोन दिवसांपूर्वीच प्रकाशित झालेली ही बातमी...! या बातमीमध्ये शिक्षकांची संख्या निश्चित दिली नसली. तरी दैनिक गावकरी मध्ये यात समाविष्ट शिक्षकांची संख्या ही ४० दिलेली आहे! आपल्या शिक्षणपध्दतीला किती लाजिरवाणी गोष्ट आहे ही. केवळ एकाच शाळेची ही बाब ध्यानात आली. आणखी किती शाळा अश्या प्रकारचे उद्योग करत असतील कोण जाणे. या प्रकारांमुळे शिक्षकांची बदनामी होत आहे. शिवाय विद्यार्थ्यांचे तर मोठेच नुकसान आहे. भारतीय शिक्षणपध्दती सुधारायची असल्यास अशा प्रकारांना आळा घालणे अत्यंत गरजेचे आहे...

Monday, February 1, 2010

My Highest Score Ever…

First year diploma in computer engineering… was the first real introduction to the English study in my life. Before this I just used to study the English as one of the subject in secondary education. That’s why, I found almost all the subject like Mathematics, Physics, Communication Skills, Electrical, and Electronics were new to learn. I had studied the Maths and physics before, but it was in total Marathi. I was even unknown to the English names of various concepts in these subjects. So I found them very difficult to understand and learn as well. This has forced me to mug up the things that I could not understand… It was the first time; I used to mug up in my education.
Gambhir sir was teaching us the physics. Our class strength was full, that is, it was 60. In that, almost 90 percent students were completed their 12th standard study also. So, they were knowing the concepts of the physics. By watching their knowledge and understanding, I was getting frustrated most of the times. Few times, I realized that I made a mistake by taking the admission in this stream; I must have gone for 12th standard study… I was highest marks getter in 10th standard. So, it was becomes a matter for pride for me. The student, who got 65% percent in 10th standard, was able to answer the question and I was not! Because, I was not understanding the concepts in English. When, sir has taken one test of 30 marks for the first time in class. I got 17 marks only! There were almost 40 students ahead of me! Most of them got out of marks! That time I found myself no where in the class study. Sir has punished the students who got less than 20 marks in the test. And of, course I was one of them!
For the first two months, I was unable to understand even the pronunciations of the English words. There are many definitions in physics, which starts with ‘It is defined as…’. Teacher has used to dictate these definitions and we used to write it down to the notebooks. In first two months, I was interpreting ‘It is defined as…’ as ‘It is different as…’ and I was writing this in my notebook without any understanding! When, I saw the notebook of one of my friend, then I realized the actual thing. The same was also given in the book also!
But as my study progressed, I have achieved understanding in English. I brought an English-Marathi dictionary and wrote down all the frequently used words in Marathi. For example, Force - बल, Acceleration - त्वरण, Resistance - रोध, Electricity - विद्युत, Motion - गति, Magnet - चुंबक, Lens - भिंग etc. I have tried a lot to understand the concepts written in English. This was just a start to increase the understanding power. I achieved it in measurable extent. Because, my aim was to cross the 40 students which were ahead of me! At the end of the year, I found myself successful. Because, I was the highest marks getter in Applied Physics subject with the score of 96! The most important factor was I was topper in physics in all the first year classes! In my whole engineering (Diploma + Degree), I appeared for 50 subjects, and 96 was my highest milestone of the marks!