डिव्होराक की क्वर्टी?

संगणकासाठी वापरत असलेल्या कीबोर्डवर इंग्लिश keys ह्या एबीसीडी ह्या क्रमाने नसतात. त्यांच्यासाठी एका वेगळ्या क्रमाची निर्मिती केली गेली आहे. त्याला QWERTY अर्थात क्वर्टी असे म्हणतात. कारण, ह्या कीबोर्डवरच्या कीज ह्या QWERTY ह्या क्रमाने सुरू होतात! अमेरिकन नॅशनल स्टॅण्डर्ड इन्स्टीट्युटने अर्थात आन्सीने प्रमाणित केल्याप्रमाणे असा कीबोर्ड संगणकासाठी वापरण्यात येतो. कीबोर्ड वापरणे सोपे जावे याकरिता अशा किबोर्ड लेआऊटची निर्मिती केली गेली आहे. आजकाल मोबाईलमध्येही ह्याच प्रकारचा इंग्लिश कीबोर्ड वापरण्यात येतो. परंतु, क्वर्टी कीबोर्डला पर्याय म्हणून डिव्होराक नावाचा कीबोर्डही संगणक विश्वात अस्तित्वात आहे, याची माहिती बहुधा कमी जणांना असावी. इंटरनेटवर सर्च केल्यास या Dvorak कीबोर्डबद्दल अधिक माहिती मिळू शकेल. शिवाय प्रत्येक ठिकाणी असेही नमूद केले आहे की, क्वर्टीपेक्षा डिव्होराक कीबोर्ड हा अधिक फायदेशीर व वेगाने टाईप करणारा आहे. एखाद्या कीबोर्ड लेआऊटवर प्रथमच एवढ्या मोठ्या प्रमाणात संशोधन झाल्याचे डिव्होराकने दिसून येते.

वॉशिंग्टन विद्यापीठात शिक्षण मानसतत्ज्ञ असणाऱ्या ऑगस्ट डिव्होराक यांनी या प्रकारच्या कीबोर्ड रचनेची निर्मिती केली होती. गेट्रुएड फोर्ड यांच्या मास्टर डिग्रीच्या शोधनिबंधाचे टायपिंग करत असताना त्यांना मोठया प्रमाणात टायपिंगच्या चुकांना सामोरे जावे लागले होते. ते लक्षात आल्यावर डिव्होराक यांना वेगाने टाईप करणाऱ्या व स्पेलिंग चुकांना कमी करणाऱ्या आधुनिक कीबोर्डची रचना सुचली. या काळात क्वर्टी प्रकारचा कीबोर्डच सर्व ठिकाणी वापरण्यात येत होता. डिव्होराक यांच्या संशोधनात त्यांचा मेहुणा विल्यम डिलीही सामील झाला. तो दक्षिण टेक्सास टीचर्स कॉलेज मध्ये प्राध्यापक म्हणुन कार्य करत होता. डिव्होराक व डिली यांनी नव्या पद्धतीचा कीबोर्ड तयार करण्यासाठी वीस वर्षे बरीच मेहनत घेतली. मानसशास्त्राचा तसेच इंग्लिश भाषेतील सर्वात जास्त वापरल्या जाणाऱ्या शब्दांचा अभ्यास करुन त्यांनी डिव्होराक कीबोर्डची निर्मिती सन १९३२ मध्ये केली.

सन १९३३ पासुन डिव्होराक यांनी त्यांच्या नव्या कीबोर्डचे प्रशिक्षण देण्यासाठी कार्यशाळा घ्यायला सुरुवात केली. या काळात टाईपरायटर कंपन्या त्यांचा उत्पादनाचा खप वाढावा म्हणुन टायपिंगच्या स्पर्धा घेत असत. सन १९३४ ते १९४१ अशा सलग आठ वर्षी डिव्होराक कीबोर्डच्या टायपिस्टने या स्पर्धेत प्रथम क्रमांक प्राप्त केला! सन १९३५ मध्ये तब्बल नऊ डिव्होराक टायपिस्टने वीस पारितोषिके प्राप्त केली होती. सन १९३७ मध्येही हीच परिस्थिती असताना स्पर्धा समितीने डिव्होराक टायपिस्टला स्पर्धेतून बादच करण्याचा हुकुम काढला होता. कारण, त्यांच्या वेगाने टाईप करण्याच्या पद्धतीने क्वर्टी टायपिस्टला आवाजाचा त्रास सहन करायला लागायचा! १९३० च्या दशकात टाकोमा येथील वॉशिंग्टन शाळेने विद्यार्थ्यांसाठी डिव्होराक कीबोर्ड शिकण्यासाठी शिबीराचे आयोजन केले होते. त्यात त्यांना असे ध्यानात आले की क्वर्टी कीबोर्ड शिकण्यापेक्षा डिव्होराक शिकण्यासाठी विद्यार्थ्यांना केवळ एक-तृतीयांशच वेळ लागत आहे!

गिनीज बुक ऑफ वर्ल्ड रेकॉर्ड नुसार बार्बरा ब्लॅकबर्न ही जगातील सर्वात वेगाने इंग्लिश टाईप करणारी टायपिस्ट आहे. तीने डिव्होराक कीबोर्ड वापरुन पन्नास मिनिटे सलग १५० शब्द प्रति मिनिट वेगाने टायपिंग केली होती! कमी कालावधीसाठी तीचा वेग सरासरी १७० पर्यंत होता तर एका मिनिटाला तो २१२ वर पोहोचला होता, हे विशेष! हायस्कुलमध्ये असताना बार्बरा क्वर्टी कीबोर्ड वापरात अयशस्वी झाली होती. परंतु, सन १९३८ मध्ये तीने डिव्होराक वापरण्यात मास्टरी मिळविली.

क्वर्टी कीबोर्डमध्ये असणारे कच्चे दुवे डिव्होराकने शोधुन काढले व त्यावर मात मिळविली. आपण वापरत असलेल्या क्वर्टीमध्ये खालील चुका दिसुन येतात.

१.      अधिक वापरत येणाऱ्या कीजला टाईप करण्यासाठी बोटांची अधिक हालचाल लागते.

२.      अधिक वापरत येणाऱ्या कीज अनेकदा एकाच बोटाने टाईप कराव्या लागतात.

३.  अधिक वापरत येणाऱ्या कीज केवळ एकाच हाताने टाईप कराव्या लागता त्यामुळे दुसऱ्या हाताला फारसे कष्ट पडत नाहीत.

४.      बहुतांश टायपिंग ही डाव्या हाताने करावी लागते, जो जगातील नव्वद टक्के जणांचा कमकुवत हात आहे.

५.      अधिक वापरत येणाऱ्या कीज ह्या जवळ-जवळच्या बोटांनी टाईप कराव्या लागतात.

६.      कोबोर्डच्या (तिसऱ्या) खालच्या ओळीत तीस टक्के टायपिंग होते. त्यामुळे वेग मंदावतो.

७.  ५२ टक्के टायपिंग ही वरच्या ओळीत होते. त्यामुळे सतत तीनही ओळीत बोटे फिरवावी लागतात.

डिव्होराकने या सर्व बाबींचा सखोल विचार करुन त्याच्या नव्या कीबोर्डमध्ये काही महत्वपूर्ण गोष्टींचा समावेश केला.

१.      अक्षरे ही दोन्ही हातांनी सतत एकाच हाताने टाईप करता येऊ नयेत.

२.      वेग वाढविण्याकरिता जास्तीत जास्त अक्षरे ही मधल्या रांगेत ठेवण्यात यावीत.

३.      ज्या अक्षरांचा वापर सर्वात कमी होतो, ती अक्षरे ही सर्वात खालच्या रांगेत असावीत.

४.   उजव्या हाताचा वापर अधिक करण्यात यावा कारण याच हाताचा वापर जगातील बहुसंख्य लोक करतात.

अशा अनेक बाबींचा सखोल विचार करुन डिव्होराक कीबोर्डची निर्मिती झाली. सन १९३२ मध्ये ह्या कीबोर्डची रचना झाली व १९३६ मध्ये त्याला अमेरिकेचे पेटंट मिळाले. परंतु, आन्सीची मान्यता मिळाण्यासाठी १९८२ हे साल उजाडावे लागले. १९८४ मध्ये ह्या कीबोर्डचे एक लाख वापरकर्ते होते!

कीबोर्डच्या तीन रांगांनुसार डिव्होराक व क्वर्टीमध्ये होणारी टायपिंग:

पहिली रांग: डिव्होराक- २२ टक्के क्वर्टी- ५२ टक्के.

दुसरी रांग: डिव्होराक- ७० टक्के क्वर्टी- ३२ टक्के.

तिसरी रांग: डिव्होराक- ८ टक्के क्वर्टी- १६ टक्के.

मधल्या रांगेत डिव्होराकचे सत्तर टक्के “की-स्ट्रोक” होत असल्याने बोटे जास्त फिरवण्याची गरज पडत नाही. ज्या कारणाने असा कीबोर्ड वापरणाऱ्यांत RSI अर्थात Repetitive Stress Injury होण्याचे प्रमाणही अत्यंत कमी प्रमाणात आहे.

या कीबोर्डचा लेआऊट पाहिल्यास असे ध्यानात येईल की, त्यावरील अंकही हे १,२,३.. अश्या क्रमात नसुन ७ ५ ३ १ ९ ० २ ४ ६ ८ अशा क्रमात आहेत. आधी विषम व नंतर सम संख्या अशा क्रमाने ते शास्त्रोक्त पद्धतीने जुळविण्यात आले आहेत! आजच्या सर्वच प्रकारच्या संगणक प्रणालींमध्ये डिव्होराक पद्धतीचा कीबोर्ड लेआऊट वापरण्याची सोय करून देण्यात आली आहे. अपल संगणकांत डिव्होराक कीबोर्डच प्रामुख्याने वापरला जातो. विशेष म्हणजे या कीबोर्डचे उजव्या हाताचे व डाव्या हाताचे लेआऊटही उपलब्ध आहेत. एकाच हाताने टाईप करू शकणाऱ्यांसाठी ते तयार केले गेल आहेत. अन्य भाषांमधील डिव्होराक कीबोर्ड तयार करण्याचे काम सध्या अनेक संगणक संशोधक करीत आहेत.

डिव्होराक कीबोर्ड वापरणाऱ्या काही नामांकित व्यक्ती:

-    बार्बरा ब्लॅकबर्न: विश्वविक्रमी टाईपिस्ट.

-    ब्राम कोहेन: बिटटॉरेंट चे निर्माते.

-    होली लिस्ले: अमेरिकन लेखक.

-    मॅट मुलेन्वेग: वर्डप्रेसचे मुख्य निर्माते.

-    नॅथन मायर्होल्ड: मायक्रोसॉफ्टचे मुख्य तंत्र अधिकारी.

-    स्टीव्ह व्होझ्नियाक: अपलचे सह-संस्थापक.

-    एलिझर युड्कोवस्की: कृत्रिम बुद्धिमत्तेचे एक संशोधक.

डिव्होराक कीबोर्डवर आधारित अधिक माहिती विकिपीडियाच्या मुक्त ज्ञानकोशात मोठ्या प्रमाणात उपलब्ध आहे. त्याचे एकंदरित फायदे पाहता हा कीबोर्ड लेआऊट वापरण्यास काहीच हरकत नसावी!!!

Fractional Story

While teaching a topic of computer organization in class, I came across the interesting concept of fractions! The topic was- fractions having denominator of zero. Generally, when computer solves the expressions with denominator of zero, they treat integer and floating point arithmetic differently. The reason is that integer and floating point arithmetic formats in the computer are totally different and they are solved with the help of different arithmetic units. If 8086 processor is concerned, floating point operations were solved by coprocessor 8087. Now internally, processor ALU solves such mathematics with the help of separate FPU i.e. floating point unit.

Actually, the word fraction means a part of a whole. In mathematics, it is denoted by two numbers who are separated by ‘–‘ or ‘/’. Division of two numbers is done with the help of these two different signs. The rule of mathematics tells that when numerator is zero the result of the fraction is zero. It does not matter what denominator is? Zero divided by a number is always zero. If numerator is smaller than denominator such as 4/9 then this fractions is called as proper fraction. But for the inverse case it is improper fraction. One more term common or vulgar fraction is used in mathematics. When fractions is obtained by dividing an integer by integer then it is vulgar fraction. So both proper and improper fractions are vulgar fractions!

When in a C program we divide a float number and 0.0 it gives floating point error of domains. One interesting this is that when 0.0 is divided by 0.0 then the result given is different! In Java programming language, 0.0 / 0.0 is a special case where the output is defined by a constant called NaN i.e. Not A Number! But when a float number is divided by 0.0 then it is either Infinity or –Infinity. The computer has made this case specialized only for floating point numbers! When integer zero is divided by another integer zero or an integer number is divided by zero then computer always given divide by zero error, which is actually a run-time error. No programming language of computer is exception for it.

A strange thing that I would like to mention here is that every year Washington Post newspaper publishes a list of favourite top ten T-shirt slogans. One of them is “Five out of four people don’t understand fractions!!!”. It is really strange but true! American preacher and author told that, when life ceases to be a fraction becomes an integer…

एकाच संघाला त्रास देणारे खेळाडू

शिवनारायण चंद्रपालमुळे भारताविरूद्धची शेवटची कसोटी वेस्ट इंडिजने अनिर्णित राखली. त्याच्या शानदार नाबाद शतकाने भारताला वेस्ट इंडिजला लवकर गुंडाळता आले नाही. परिणामी विंडिजचा डाव लांबला. चंद्रपालने यापूर्वीही भारताला अनेकदा अशाच प्रकारे त्रास दिला आहे. विशेषत: भारताविरूद्ध त्याची बॅट तळपली नाही तर नवलच. केवळ चंद्रपालच नव्हे तर जगातील अनेक डावखुरे फलंदाज भारतीय गोलंदाजांची भंबेरी उडविताना मागील दोन शतकांत मी पाहिलेले आहेत. त्यात ऑस्ट्रेलियाचा मॅथ्यु हेडन, दक्षिण आफ्रिकेचा गॅरी कर्स्टन, श्रीलंकेचा सनथ जयसुर्या, पाकिस्तानचा सईद अन्वर, झिम्बाब्वेचा अण्डी फ्लॉवर यांचा समावेश होतो. ’कठिण समय येता’ या खेळाडूंनी भारताविरूद्ध नेहमीच आपला सर्व खेळ पणाला लावला होता. त्यांचे व भारतीय गोलंदाजांचे जणू अतुट नातेच तयार झाले होते. कधीकधी आपल्या संघाच्या निम्म्या धावा ह्या हेच खेळाडू करुन टाकत असत. अन्वरने चेन्नईतील एकदिवशीय सामन्यात केलेल्या १९४ धावा व जयसुर्याने कोलंबो कसोटीत केलेल्या ३४० धावा कदाचित भारतीय गोलंदाज विसरू शकणार नाहीत. आपल्या गोलंदाजांना जेरीस आणणारे असे हे फलंदाज होते. अशेस मालिकेचा विचार केल्यास इंग्लंडच्या फलंदाजांना नेहमीच त्रास देणारा ऑस्ट्रेलियन गोलंदाज म्हणजे ग्लेन मॅकग्रा होय. या व्यतिरिक्त गोलंदाज कधीही एखाद्या विशिष्ट संघाला त्रास देताना मात्र दिसले नाहीत.

या यादित भारताच्या दोन फलंदाजांचे नाव मी नक्कीच समाविष्ट करीन. व्ही. व्ही. एस. लक्ष्मण व विरेंद्र सेहवाग. लक्ष्मण-ऑस्ट्रेलिया व सेहवाग-पाकिस्तान यांचे असेच ’अतुट’ नाते आहे. लक्ष्मण व ऑस्ट्रेलिया यांच्या नात्याबद्दल विशेष सांगायलाच नको. आजही हा संघ सचिन-द्रविड पेक्षा लक्ष्मणची जास्त धास्ती घेतो. कदाचित त्यामुळेच त्याच्यासमोर कांगारू गोलंदाज नांगी टाकत असावेत. लक्ष्मणने आजवर केलेल्या सोळा कसोटी शतकांपैकी सहा तर सहा एकदिवशीय शतकांपैकी पाच शतके ही ऑस्ट्रेलिया विरूद्ध केलेली आहेत. केवळ शतकेच नाही तर त्याने अनेक सामने जिंकुन दिलेले आहेत व वाचविलेलेही आहेत. अशाच प्रकारे सेहवागची बॅट नेहमी पाकिस्तानविरूद्ध धावांची बरसात करत असते. त्याचे मुलतानी शतक आजही पाकिस्तानी गोलंदाज विसरणार नाहीत. सचिन-द्रविड सारखे फलंदाज मात्र केवळ एकाच संघाविरूद्ध चालत नाहीत. प्रतिस्पर्धी कोणताही असो, त्यांची बॅट ही सारखीच तळपत राहते.

Thrilling trek of Torna fort

The first fort won by Chhatrapati Shivaji Maharaj is Torna. This is the only recognition of Torna fort in the history of Maharashtra. Shivachhatrapati captured this fort first time to form the nucleus of Maratha Empire in India. The year was 1643. Shivaji gave the name Prachandgad to this fort. It implies that it is a 'huge fort'. As, the name is given my Shivaji himself, we can imagine how huge this fort could be!

We have visited many forts of Maratha empire, but for the first time we saw such a difficult and huge fort. This fort is known to be the highest fort in the Pune district with more than four thousands of feet in height. At the age of 16, Shivaji won this fort and found many cannes of gold, which was used to prepare the fort for further operations.

Torna is nearly 42 kilometers far from Pune city. We went to Sinhgad road first, which is about 22 kilometers from Pune. Sinhgad is looking like a hot picnic spot nowadays! Torna is 22 kilometers from right of the Sinhgad. We have to go by Khanapur city. Torna fort is situated in Velhe taluka of Pune district. The road from Sinhgad to Torna is really adventurous and goes through valleys. It has taken more time to reach Torna than expected. We went in the rainy season and obviously worried about the same. After reaching the Pabe village on the way there are two turns: left one is for Rajgad and right one for Torna fort. These are 3 and 5 kilometers from this turn respectively. At the entrance of the Velhe, we saw a huge statue of Chhatrapati Shivaji. We needed to park the vehicle at the base of the fort itself. From the base, fort is nearly four-five kilometers ahead. In the monsoon, the atmosphere becomes very pleasant to see. It is required to cross two mountains to reach the main fort. When we started climbing the mountain, we did not knowing where to reach at the end? But, the road forced us to keep climbing. The peak of the fort was seen from any point of the whole mountain, which was attracting us to reach there. At the base, we saw a statement given by James Douglas: ‘If Sinhgad is cave of Lion then Torna is eagle’s nest’. This statement thoroughly described how Torna is! After reaching to the peak of First Mountain, we saw the view of Panshet dam. The valley outlook gave the birth to this awesome atmosphere. Due to the clouds over the bastion of the fort, the fortification was not seen from any point of the mountain. When we started climbing actual fort, it was a thrilling experience. We experienced the real fight with this Prachandgad. At one point, the force of wind was tremendous and on the both the side deep valleys were there. Generally, wind point on the mountains is situated on the top, but here it was not at the top! Rainy season made trekking of this fort most adventurous. 

Final Mountain to the Torna

At one point, I had thought of returning to the base of the fort without climbing! Wind and rain had made this trek most thrilling for me ever. There were no railings till last 10 meters of the bastion of the fort. When we reached in the ‘cloud’, it was totally dim atmosphere everywhere. The base and village Velhe was vanished in the fog! At the top, monkeys were sat to give us a warm welcome for the entering amazing Torna fort. It was our bad luck(?) that it was not possible to visit every spot on the fort due to dark fog on the top. But, we satisfied that we completed the climbing of highest peak in our district. It is made only possible for us to visit Mengai devi and Toranjai temple on the fort. It took two hours to climb the fort. I still think, in this very less time, how did we manage to go there?

गूगल क्रोमबुक येतेय...

=

गूगल म्हणजे इंटरनेट विश्वाचा बादशहाच मानला जातो. इंटरनेटवरील विविध प्रकारची अप्लिकेशन्स ही गूगलच्या नाविन्यपूर्ण संशोधनाचा उत्तम नमूनाच आहे. संगणक क्षेत्राला नवनव्या तंत्रज्ञानाशी ओळख करुन देण्यात गूगलचा हात कोणीच धरू शकत नाही. संगणक तंत्रज्ञानाला गूगलचा परिशस्पर्श झाल्यावर त्याचे सोने नक्कीच होते, हे त्यांनी आजवर सिद्ध करून दाखविले आहे.

येत्या १५ जूनला गूगल कंपनी संगणक विश्वातील नवा आविष्कार अर्थात ’क्रोमबुक’ घेऊन येत आहे. काही वर्षांपूर्वी गूगलने स्वत:चा "गूगल क्रोम" नावाचा इंटरनेट ब्राऊजर बाजारात आणला होता. त्याची लोकप्रियता वाढीस लागल्यावर त्यांनी ’क्रोम’ नावाच्या नव्या संगणक प्रणालीची अर्थात ऑपरेटिंग सिस्टीमची घोषणा केली होती. तीच घोषणा आज सत्यात उतरत आहे. दोन वर्षांपूर्वी संगणकाला आणखी दर्जेदार करण्यासाठी गूगलने पाऊल उचलले होते. त्याची फलनिष्पत्ती क्रोमबुकच्या रूपाने होत आहे.

सॅमसंग व एसर ह्या कंपन्यांच्या सहयोगाने गूगलने स्वत:ची ऑपरेटिंग सिस्टीम बनविली व नवा नोटबुक लॅपटॉप संगणक तयार केला आहे. संगणक क्षेत्रात नव्याने दाखल झालेल्या ’क्लाऊड कॉम्युटिंग’ तंत्राद्वारे तयार केलेला हा पहिलाच संगणक होय. संगणकातील इंटरनेट तंत्रज्ञानाला पूर्णपणे गृहित धरूनच बनविलेला हा संगणक आहे. गूगलने त्यांच्या अधिकृत ब्लॉगवर नमूद केल्याप्रमाणे ह्या नव्या संगणकाला बूट होण्यासाठी अर्थात चालू होण्यासाठी केवळ आठ सेकंदांचा कालावधी पुरेशा ठरणार आहे. इतक्या अल्प वेळात बूट होणारी ही पहिलीच ऑपरेटिंग सिस्टीम होय. शिवाय केवळ काही सेकंदांच्या कालावधीत आपले ई-मेल वाचणे ग्राहकाला शक्य होईल. संगणकावरील सर्व सॉफ्टवेयर्स ही ओपन सोर्स व फ्रीवेयर असून ती आपोआप अपडेट केली जातील. त्याकरिता दररोज ती तपासत बसण्याची गरज नाही. सर्वात महत्वाचे म्हणजे या संगणकात केला गेलेला ’क्लाऊड कॉम्युटिंग’ तंत्रज्ञानाचा वापर होय. ह्यात संगणकामधील सर्व माहिती गूगल आपल्या एका सेंट्रल सर्वरवर साठवून ठेवेल, जेणेकरून याकरिता संगणकाला वेगळ्या हार्ड डिस्कची गरजच भासणार नाही. म्हणजेच ’क्रोमबुकच्या’ मालकाला आपल्या माहितीसाठ्याविषयी काळजी करण्याचे काहीच कारण नाही. ती काळजी आता गूगलने घ्यायचे ठरविले आहे. याद्वारे संगणक वापरकर्ता आपली माहिती कोणत्याही क्रोमबुकवरून वापरू शकतो. त्याकरिता पोर्टेबल हार्ड डिस्क वा पेन ड्राईव्हची गरज नाही. हेच तंत्रज्ञान क्रोमबुकला लोकप्रिय करण्यासाठी पुरेशे ठरेल.

आज वापरात असलेल्या सर्व लॅपटॉपची बॅटरी साधारण तीन-चार तास पुरते व त्यानंतर ते पुन्हा चार्ज करावे लागतात. परंतु, क्रोमबुकला पूर्ण दिवसाचा विद्युत पुरवठा त्याच्या डीसी बॅटरीद्वारे आता मिळणार आहे. म्हणजेच एकदा बॅटरी चार्ज केली की ती दिवसातून पुन्हा चार्ज करण्याची आवश्यकता भासणार नाही, इतकी काळजी क्रोमबुकच्या बॅटरीने केलेली आहे. थ्रीजी व वाय-फाय सारख्या इंटरनेटसाठी लागणाऱ्या सुविधा क्रोमबुकमध्ये ’इन-बिल्ट’ अर्थात आधीपासूनच असणार आहेत. या तंत्राने संगणकावरून फोन लावण्याची सुविधा आता ग्राहकाला मिळेल. आपल्या माहितीच्या सुरक्षेसाठी गूगलने विशिष्ट ’मेनी लेयर सेक्युरेटी’चा योग्य वापर क्रोमबुकमध्ये केलेला आहे.

अनेक प्रकारच्या ओपन स्टॅण्डर्डसचा वापर केल्याने क्रोम या गूगलच्या मुख्य वेब ब्राऊजरला सर्व सुविधा प्रदान करण्यात आल्या आहेत. गूगलची सर्व ऍप्लिकेशन्स क्रोमद्वारे सहजच वापरता येऊ शकतील. जून १५, २०११ पासून अमेरिका, ब्रिटन, फ्रान्स, जर्मनी, नेदरलॅण्ड्स, ईटली या देशांत क्रोमबुक उपलब्ध केले जाणार आहे. शिवाय आगामी काळात इतर देशांतही ते लवकरच उपलब्ध होईल. बिज़नेस (व्यापार) व शिक्षण क्षेत्रात वेगळे तंत्रज्ञान वापरलेले क्रोमबुक गूगलद्वारे लवकरच उपलब्ध होतील. आज गूगल क्रोम ब्राऊजरचे १६ कोटी वापरकर्ते आहेत. त्या सर्वांना एकाच छत्राखाली जोडण्याचे गूगलचे उद्दीष्टही क्रोमबुकद्वारे साध्य केले जाईल.

आपल्या लॅपटॉपला ’रीप्लेसमेंट’ म्हणून गूगलच्या क्रोमबुककडे आज पाहिले जात आहे...

सैतानचा मनोरा अर्थात डेव्हिल्स टॉवर



अमेरिकेमध्ये व्योमिंग प्रांतात क्रूक कंट्री येथे ’डेव्हिल्स टॉवर’ नावाची निसर्गनिर्मित वास्तू उभी आहे. दरवर्षी लाखो पर्यटक व गिर्यारोहकांचे लक्ष वेधून घेणारी ही वास्तू होय. शेजारच्या छायाचित्रात दाखविल्याप्रमाणे एका विशिष्ट प्रकारची रचना असणारा हा एक प्रकारचा डोंगरच आहे. परंतू, त्याच्या वैशिष्ट्यपूर्ण रचनेमुळे त्याला मनोरा अर्थात टॉवर म्हटले जाते. जमिनीपासून डेव्हिल्स टॉवर हा ३८६ मीटर्स उंच आहे तर समुद्रसपाटीपासून त्याची उंची तब्बल १५५८ मीटर्स इतकी आहे. २४ सप्टेंबर १९०६ मध्ये राष्ट्रपति रूझवेल्ट यांनी ही वास्तू राष्ट्रीय वारसा म्हणून घोषित केली होती. त्यामुळे दरवर्षी सुमारे चार लाख पर्यटक व गिर्यारोहक डेव्हिल्स टॉवरला भेट देतात व त्यातील जवळपास एक टक्का अर्थात चार हजार गिर्यारोहक हा मनोरा पारंपारिक पद्धतीने चढून पारही करित असतात.

व्योमिंग प्रांतात राहत असलेल्या अदिवासी जमातींना या पहाडाची सर्वप्रथम माहिती होती. युरोपियन अमेरिकेत येण्यापूर्वी अरापाहो, क्रो, चेचेन, कियोवा, लाकोटा, व शोशोन या जमाती या डेव्हिल्स टॉवरशी सांस्कृतिकदृष्ट्या जोडलेल्या होत्या. या जमातीतील लोकांनी या मनोऱ्याला आपाआपली वेगवेगळी नावे ठेवलेली होती. त्यात प्रामुख्याने चेचेन जमातीचे ’बियर्स लॉज’ हे नाव प्रसिद्ध आहे. सन १८७५ मध्ये या मनोऱ्याचे डेव्हिल्स टॉवर असे नामांतरण झाले. कर्नल रिचर्ड आयर्विंग डॉज यांनी ’बियर्स लॉज’ टॉवरला ’बॅड गॉड्स टॉवर’ असे ऐकले व बाह्य जगताला ह्या पर्वताच्या याच नावाची माहिती झाली. परंतू, कालांतराने हे नाव डेव्हिल्स टॉवर म्हणून ओळखले जाऊ लागले. सन २००५ मध्ये डेव्हिल्स टॉवरचे पुन्हा पूर्वीचे नाव नामकरण करण्यासाठी हालचाली झाल्या होत्या परंतू, अनेक वर्षे वापरले जाणारे नावच कायम ठेवण्यात आले.

हा मनोरा म्हणजे सर्वसाधारण डोंगरासारखा दिसत नाही. सरळ उभा असणाऱ्या मानवनिर्मित मनोऱ्याप्रमाणे याची रचना असल्या कारणाने आजही त्याच्या निसर्गनिर्मित उत्पत्तीबाबत एकमत झालेले नाही. आजुबाजुच्या खडकांवरून तरी तो ट्रायॅसिक काळातीलच आहे, हे अनुमान वैज्ञानिकांनी लावलेले आहे. बहुतांश सहमती हा मनोरा ज्वालामुखीतून तयार झाला आहे, यावरच आहे. परंतु, या अनुमानासही पुरेशे पुरावे मिळालेले नाहीत. अतिशय प्राचीन काळातील असल्याने त्याच्या निर्मीतीचा पेच अजुनही शास्त्रज्ञांना सोडवता आलेला नाही. शिवाय इथे राहत असलेल्या जमातींमध्ये अनेक समजुती व आख्यायिका डेव्हिल्स टॉवर बद्दल ऐकायला मिळतात.

कियोवा व लाकोटा जमातींच्या समजुतीनुसार एक वेगळी आख्यायिका सांगण्यात येते. सात मुली जंगलात खेळत असताना अचानक एका रानटी अस्वलाने त्यांच्यावर हल्ला चढविला. त्याच्यापासून वाचण्यासाठी ह्या मुली एका उंच पर्वतावर चढल्या. तरिही अस्वलाने त्यांना पाठलाग सोडला नाही. मुलींनी आपल्याला वाचवण्यासाठी ईश्वराकडे प्रार्थना केली तेव्हा देवाने ही पर्वत आणखी उंच केला तेव्हा अस्वलाने त्यांना पकडण्यासाठी पर्वतावर थेट चढाई सुरू केली. त्याच्याच पाऊलखुणांमुळे पर्वताचे आत्ताचे रूप पाहायला मिळते. अशी कियोटांची समजुत आहे.

अशाच एका आख्यायिकेत दोन मुले आपल्या गावापासून भरकटतात. तेव्हा जंगलात त्यांच्यावर माटो नावाच्या अवाढव्य अस्वलाची नजर पडते. मुले पळू लागतात व देवाचा धावा करतात. मग, त्यांचा देव ’वाकन टंका’ प्रसन्न होऊन मुलांच्या जमिनीचा पर्वत तयार करतो व त्यांना खूप उंचीवर नेतो. माटो मात्र त्यांना पर्वताच्या सर्व बाजुंनी चढून पकडायचा प्रयत्न करतो पण त्याला यश मिळत नाही. त्याच्या पाऊल खुणांनी मात्र पर्वतावर मोठेमोठे पट्टे तयार होतात.

याच आख्यायिकेवर आधारित एक पेंटिग सुद्धा तयार झालेली आहे.

उपयुक्त विचारधन

फॉर्वर्डेड मेल्स मध्ये कधीकधी ज्ञानाची ओंजळ भरलेली असते. असाच एक फॉर्वर्डेड मेल मला आला होता. त्यात असलेले उपयुक्त विचारधन मी वाचकांसाठी उपलब्ध करून देत आहे. इंग्रजीतील ’Inspiring Thoughts’ मी मराठीत भाषांतरीत केले आहेत.

* राग ही अशी स्थिती आहे जिथे जीभ ही मेंदूपेक्षा वेगाने कार्य करते.
* तुम्ही तुमचा भूतकाळ बदलू शकत नाही पण भविष्याच्या चिंता सोडून वर्तमानावर राज्य मात्र करू शकता.
* देव नेहमी मनुष्याला त्याचे सर्वार्थ देत असतो फक्त निवड ही त्याच्यावर सोपवतो.
* सर्व मनुष्यजात ही एकाच भाषेत स्मितहास्य करते.
* प्रत्येकजण सुंदर असतो पण, प्रत्येकाला ते कळेलच असे नाही.
* प्रत्येकाला वाटतं की, आपल्यावर कोणीतरी प्रेम करावं, विशेषत: जेव्हा त्याची त्या प्रेमासाठी पात्रता नसते.
* तुमच्याजवळ असलेल्या प्रत्येक गोष्टीसाठी देवाला धन्यवाद द्या व तुमच्या गरजांसाठी देवावर विश्वास ठेवा.
* तुमच्या हृदयात जर भूतकाळातील यातना व भविष्यातील काळजी घर करून असतील तर वर्तमानासाठी तुमची झोळी रिकामी आहे, असे समजा.
* तुमची आजची निवड ही नक्कीच उद्यावर परिणामकारक ठरणार आहे.
* मनुष्य हा नेहमी बाह्य सौंदर्यावर खूष असतो. परंतू, देवाचे मात्र तसे नाही.
* हसण्यासाठी आपल्या आयुष्या थोडा वेळ राखून ठेवा. तुमच्या आत्म्याचे तेच संगीत होय.
* कडक शब्द हे कुणाचीही हाडे मोडू शकत नाहीत पण, हृदय मात्र तोडू शकतात.
* कठीण प्रसंगावर मात करण्यासाठी आपल्याला त्यातून जावेच लागते.
* प्रेम ही अशी गोष्ट आहे जी न तोडता अनेकांना देता येते.
* आनंद हा इतरांकडून वाढविता येतो पण तो इतरांवर अवलंबून नाही.
* दुसऱ्यावर एक मिनिट रागवल्याने तुम्ही ६० सेकंदांचा आनंद गमावता जो तुम्हाला परत मिळवता येत नाही.

Language and the grammar

When man started using languages, it was a fluent process. He did not know the grammar of his own language. But, as the times passed he created the grammar and bounded the language by certain boundaries. Today, these boundaries are become a compulsion to understand any kind of language for mankind.

Today, when we start studying any language (for example: English), we used to study the alphabets and then the grammar of the language. We create the sentence according to the rules of it. We used to think in that way and then create our own sentences. This is found as most used technique of studying any kind of languages in world. I read some of the books on studying and learning any language. The writer has given the same sequence of studying it. I know this is a better way to study it because different languages contain different kind of grammatical rules. If we take example of English against any of the Indian language, we will find that the rules for creating the sentences and using the words as well as phrases are different in these. The rules used by English are totally different than that of any Indian language. So, here grammar will play most important role to study the language. But, in case of an Indian linguist studying another Indian language; the perception differs. For example, a person having mother tongue Hindi want to learn Marathi. He won’t need the concentrate on the grammatical rules because almost more than 90 percent rules of both the languages are same. This is because of originality of the languages. Both languages contain Sanskrit as their origins. Even Indo-Aryan and Dravidian languages have almost same rules in their grammar. So, while learning the languages we must not have to concentrate on the grammatical rules. One Indian can learn any other Indian language easily, only because of this reason. By research, it is found that almost 80 percent of the Indian population knows two Indian languages and they can speak both of these languages fluently. In this case, if we don’t concentrate much on grammar we can learn a language easily.

The first case is to understand that, how someone speak his own language? He / she don’t know the grammar of his mother tongue before speaking it. In the process of learning our mother tongue contains the process of hearing first. We used to hear the language from the birth. Then afterwards we start speaking it and then the process of writing and reading comes. Then why we follow the process of writing / reading first to learn a new language? This is a vital question in the process of learning a new language. Take example of a Marathi child who used to hear and speak only Marathi at his home. But, after watching Hindi channels and Hindi movies, he tries to speak in this language and accomplishes it comfortably. At this stage he doesn’t know the language of Hindi. But then also he used to manage this process. If we apply the same rule for other languages too then it will be manageable to make ourselves multi-lingual.

Just see the syllabus designed for English subject in non-English medium schools in India. They have also followed the same pattern to learn the language. But, does the teacher follows it? In order to learn the language hearing the first process. Then it comes to speaking and then writing or reading. At school level, this factor is ignored. We used to bind to the grammar and its rules for the new language. We used to think in our mother tongue then we translate it into English with the help of the grammar of it. Till tenth standard we used to think with the grammar only. But after that also we did not find ourselves perfect in the grammar of English. This is the tragedy. Instead of it, if we use to hear the language regularly, we will clear with the sentences of the English. I did not learn the English by hearing it only because I was also the part of this process. But, I experienced the actual process with the Spanish language. I know this is the best solution for learning a new language. Can anybody use it…???