Realization

I always treated strictly with the students in case of time bounds because, this is one of the way to maintain the discipline. When I expect the discipline from the students I also bounded with it. From the start of the semester I maintained it with all the students.
Today, I got an extra lecture at 3.00 pm. My lecture is always scheduled in the time table during 10.00am to 11.00am. This is the first lecture of the day. Many times, students miss the bus so they come late. So, the tolerance of 10 minutes is given to them. I have followed this till. But, regarding the lecture or practical at 12.45pm and 3.00pm, the tolerance of timing is not given to them. Most of the times, students present in time for my practical. Today, students were unknown that, I am going to take their lecture at 3.00 pm. When I entered in the class, very less students were present. Even the strength of the class in the morning was just 55 out of 74. In the afternoon’s lecture, it was just 50 percent of the morning. So, most of the students came late after 3.00pm. I did not allow them to enter in the class. As, few of them were telling a valid reason, but then also I did not hear to them. I felt this badly. But, I was bounded by the rules of the discipline and obligation. If I would have allowed anyone in the class, students would have indirectly blamed me for partiality. So, I applied the same rule for the whole class. But, I think from the next time, students will take care of such things.

अजब प्रेम की गज़ब कहानी... अंतहीन (ओंतोहीन, অন্তহীন)

नये ज़माने की प्रेम कहानी कैसी हो सकती है? इस सवाल का जवाब ढूंढना है, तो एक बार अंतहीन ज़रूर देखनी चाहिये. सन २००९ में बनी इस बंगाली फ़िल्म को इस साल का राष्ट्रीय पुरस्कार प्राप्त हुआ है. इससे ही इस फ़िल्म की काबिलियत समझ में आती है. जब राष्ट्रीय पुरस्कारों की घोषणा हुई तब श्रेया घोषाल को सब दो गीतों के लिए राष्ट्रीय सन्मान प्राप्त हुआ था. उन मे से एक मराठी फ़िल्म ’जोगवा’ के गाने ’जीव रंगला’ गाना था, तथा दूसरा गाना बंगाली फ़िल्म ’अंतहीन’ से ’फेरारी मोन’ के लिए था. मैं ने यह गाना इटरनेट पर ढूंढ कर सुना तो काफ़ी अच्छा लगा. तभी मैने फ़िल्म देखने का फ़ैसला किया था. जिस फ़िल्म को राष्ट्रीय सन्मान मिला है, उस मे कुछ तो बात होनी चाहिए.
फ़िल्म की कथा एक ’रोमॅंटिक स्टोरी’ है और थोडी अजीब भी. जिस में नायक तथा नायिका एक दूसरे को जानते भी है और नहीं जानते भी! जिस में दोनों एक दूसरे से मोहब्बत करते है और नही करते भी! ऐसी अजीब कहानी लेकर अनिरूद्ध रॉय चौधरी ने इस फ़िल्म का निर्देशन किया है. यह एक प्रकार का इंटरनेट प्यार है. फ़िल्म के हिरो-हिरोईन यानी राहुल बोस और राधिका आपटे ने अपना किरदार बहुत अच्छी तरह से निभाया है. एक पुलिस अफ़सर तथा पत्रकार के बीच होनेवाला प्यार इस फ़िल्म मे दिखाया है. सहाय्यक अभिनेत्री के रोल में अपर्णा सेन और शर्मिला टागौर भी है. लेकिन ’प्राईम फ़ोकस’ तो अभिक (राहुल बोस) और ब्रिंदा (राधिका आपटे) पर ही रहता है. इस प्रेम कहानी का अंत थोडा सा ग़लत ही लगा. और यह लगना स्वाभाविक भी है, क्युंकी हम पारंपारिक प्रेम कहानी की चौकट में जो दबे हुए है. फ़िल्म के गीत बहुत ही अच्छे है. मैंने देखी हुई यह पहली ही बंगाली मूवी थी. वैसे सबटाईटल्स होने की वजह से समझने मे कोई दिक्कत नहीं हुई. बंगाली भाषा अन्य आर्य भाषियों को जल्दी समझ आ सकती है. शायद इस वजह से मैं आगे भी और बंगाली फ़िल्म देख सकू. एक बात तो मैं बताना चाहूंगा के, राधिका आपटे मूलत: पुणे की मराठी लड़की है, लेकिन उसने इस फ़िल्म में बंगाली संवाद अच्छी तरह से बोले है. इसी वजह से मराठियों को बंगाली समझ आने को अधिक दिक्कत नहीं होगी, यह मात्र समझ आया.
’अंतहीन’ को चार राष्ट्रीय सन्मान मिले है. अगर आप एक अच्छी रोमॅंटिक स्टोरी देखना चाहते है तो इस फ़िल्म को ज़रूर देखिये...

A crore salutes to you… Sachin

Who is the greatest ever cricketer on this planet? No one will hesitate to answer this question. That’s Sachin Tendulkar…
Currently, at the age 37, he is in his top form of ever seen. I thank and congratulate Sachin for entertaining us and feeling us proud that we are also Indians like you! The day on which Sachin has made first ever double ton in one day international cricket, was one of the historical day in world cricket. That day, I was in college and was watching the score online on rediffmail.com. When I saw that after the wicket of Sehwag, Sachin was moving towards his century very fast, I realized that he will complete his century now. But, as we Indians does not satisfy the performance of our cricketers. I also did not satisfy with that. I told to one of my colleague that, if Sachin won’t make double century today, there will not be any use of his career till! But, it was just a fun. I think I was having full confidence on Sachin’s abilities… that was reflected by my quote.
While leaving the college at 5pm, Sachin had crossed 150 runs. That day, I had traveled through the bus. When I entered the bus stop, I sent SMS to Amit for the score. He replied that Sachin is playing on 199 not out. I was too exited that time. I called my friend Arjun for score. He told me the score live! That Sachin has completed his double ton. It was a proud moment for all of us Indians. I sent the message of Sachin’s this achievement to all of my friends. When I reached to the mess for dinner, I saw the highlights of Sachin’s innings. One news channel was showing his innings in 20 minutes and one was in just five minutes! But I enjoyed it.
Next day, I read almost all the leading Marathi, English and Hindi news papers. I also read the online news portals and newspapers from England, Australia. They also praised Sachin’s achievement. On the esakal’s website, nearly 400 replies were found on the news of Sachin Tendulkar. He is just great. In the local news paper Gavkari, I read a poem composed by an advocate. It was very nice. I am writing it here…

थकून जातं वादळ!
तेही तुझ्या वेगाने धावत नाही,
इतिहासाच्या पुस्तकातही
नोंद विक्रमांची मावत नाही.

तुझ्यापुढे ठेंगणं वाटतं
म्हणून उंच व्हावं आकाशानं
अपुऱ्या पडतायेत दाही दिशा
म्हणून मोठं व्हावं नकाशानं

जेथे अस्त होतो इतरांचा
तेथुनच तुझा उगम होतो
तू जेथे उभा तेथेच
यश आणि किर्तीचा संगम होतो

तुझी महती वर्णू कशी?
तेवढं समर्पक वाक्य नाही
कारण, सूर्याची किरणं मोजणं
आम्हाला तरी शक्य नाही!

सचिन तेंडुलकरच्या नाबाद २०० धावांच्या विक्रमानंतर नाशिकच्या दैनिक गांवकरीमध्ये एड्व्होकेट श्री. अनंत खेळकर यांनी लिहिलेली ही कविता...

मराठियांचा दिनू….

मराठीच्या मुद्द्याला राजकिय पटावर मोठे यश मिळू लागल्यावर सध्या सर्वत्र मराठी-मराठी म्हणूनच बोलबाला चालू आहे. २७ फेब्रुबारीला आंतरराष्ट्रीय मराठी दिन साजरा झाला. या दिवशी महाराष्ट्रातील राजकीय पक्षांनी विविध ’उपक्रमांनी’ आपणच मराठीचे कैवारी आहोत या थाटात कुसुमाग्रजांचा जन्मदिवस साजरा केला. लोकांच्या भावनेला हात घालण्याचे काम आजकालचे राजकीय पक्ष खूपच उत्कृष्टपणे करतात. त्यातल्या त्यात मातृभाषा म्हणजे अखिल जनांच्या अस्मितेचा विषय असतो. ज्यांना कुसुमाग्रजांचे मूळ नावही माहित नसेल, त्यांनी या दिवशी आपले प्रखर मातृभाषाप्रेम दाखवून दिले. आपल्या नाशिकमध्ये तर ’कुसूमाग्रज’ जयंतीनिमित्त खास ’वकृत्व’ स्पर्धा आयोजित केली होती. यातूनच आपल्या मराठी भाषेचे भवितव्य फारच उज्ज्वल आहे हेच दिसून येते!
गेल्या काही महिन्यांपासून मराठी भाषेचा मुद्दा खूपच प्रखरतेने राजकीय पक्षांनी मांडला. त्यात त्यांची चढाओढच चालू होती, यात वाद नाही. पण, त्यामुळे सर्वसामान्य मराठी माणसाची प्रतिमा राष्ट्र पातळीवर खराब होत होती, याचे कोणाला घेणे देणे नव्हते. सर्वसमावेशक म्हणून ओळखला जाणारा मराठी माणूस आज संकुचित वृत्तीचा ’महाराष्ट्रीयन’ म्हणून ओळखला जाऊ लागलाय, याचे एक मराठी म्हणून मला दु:ख वाटते. प्रत्येकाला आपल्या मातृभाषेचा अभिमान असावा, यात गैर काहीच नाही. पण, तो इतकाही ज्वलंत नसावा की, त्याने स्वभाषिकांची प्रतिमाच बदलून जावी. आज जे लोक नुसते मराठीच्या नावाने गळे काढतायेत त्यांनी आपल्या मराठीसाठी काय केले, याचे सर्वप्रथम उत्तर द्यावे. मराठी माणूस मराठीच्या प्रगतीसाठी फारसा हातभार लावत नाही, हे आजवर सिद्ध झालेले आहे. त्यामुळे, नुसता मातृभाषेचा अभिमान बाळगण्यात अर्थ नाही. त्यासाठी प्रत्येकाचे योगदान असणे महत्वाचे आहे.
कोणत्याही भाषेचे महत्व त्या भाषेत असणाऱ्या कला, साहित्य व संस्कृतीने अधोरेखित होत असते. त्यासाठी मी थोडक्यात आकडेवारी इथे देत आहे. आपली मराठी ही मातृभाषा असणाऱ्या लोकसंख्येनुसार भारतात चौथ्या क्रमांकाची व जगात १७ व्या क्रमांकाची भाषा आहे. ही निश्चितच अखिल मराठियांसाठी अभिमानाची बाब आहे. देशात लोकसंख्येनुसार हिंदी, बंगाली, तेलुगू, मराठी, तमिळ, उर्दू, गुजराती, कन्नड, मल्याळम, ओरिया, पंजाबी, आसामी, मैथिली, भिल्ली, संथाली, काश्मीरी, गोंडी, सिंधी व कोंकणी असा क्रम येतो. जवळपास आठ कोटी भारतीयांची मातृभाषा ही मराठी आहे. मराठी भाषेतील साहित्यनिर्मीतीचा विचार केल्यास दक्षिण व पूर्व भारतीय भाषा सोडाच पाच कोटी लोकसंख्या असणाऱ्या गुजरातीपेक्षाही कमी पुस्तके मराठी भाषेत प्रकाशित होतात!
ज्ञानपीठ हा भारतीय साहित्यविश्वातला सर्वोच्च सन्मान आहे. एखाद्या भाषेतील सर्वोत्तम कलाकृतीला व सहित्यिकाला हा दरवर्षी पुरस्कार दिला जातो. मराठी भाषेला हा पुरस्कार १९६५ पासून आजपर्यंत केवळ तीन वेळा मिळाला आहे! याउलट हिंदी व कन्नड भाषेत हा पुरस्कार प्रत्येकी सात वेळा, बंगालीला पाच वेळा, मल्याळम चार वेळा तर ओरिया व गुजरातीला तो तीन वेळा मिळालेला आहे.
विविध कलांचा संगम म्हणून चित्रपटांकडे पाहिले जाते. भारत सरकारद्वारे दिला जाणारा राष्ट्रीय पुरस्कार हा चित्रपटांचा देशातील सर्वोच्च सन्मान मानला जातो. १९५४ पासून हा पुरस्कार दिला जातो. या प्रदीर्घ काळात केवळ दोनच मराठी चित्रपटांना पुरस्कार मिळाला आहे! परंतु, राष्ट्रीय पुरस्कार मिळणाऱ्या बंगाली चित्रपटांची संख्या आहे... तब्बल २२! तसेच १० हिंदी, ९ मल्याळम व सहा कन्नड चित्रपटांना राष्ट्रीय पुरस्कार प्राप्त झाला आहे. केवळ काही हजारात लोकसंख्या असणाऱ्या संस्कृत भाषेतही हा पुरस्कार दोनदा मिळाला आहे. सर्वात लोकप्रिय चित्रपट म्हणून हिंदी बरोबर तमिळ चित्रपटांना सर्वाधिकवेळा पुरस्कार मिळालेत. परंतु, यात एकाही मराठी चित्रपटाचा समावेश नाही! भारताकडून ऑस्कर पुरस्कारासाठी पाठविण्यात येणाऱ्या चित्रपटांत तब्बल २८ हिंदी व ८ तमिळ चित्रपट होते. मागच्या पाच वर्षांत दोन मराठी चित्रपट ऑस्करची वारी करून आले, नाहीतर मराठीची ही पाटीही कोरीच राहिली होती! सर्वोत्कृष्ट पुरूष कलाकार म्हणून उपेंद्र लिमयेला मराठी चित्रपटासाठी प्रथमच राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला. तिथेही हिंदी-१५, मल्याळम-११, तमिळ-६ व बंगाली-५ अशी आकडेवारी आहे. स्त्री कलाकारांच्या बाबतीत तर आजही मराठीची पाटी कोरी आहे. या प्रवर्गात हिंदीला १७, बंगाली, तमिळ व मल्याळमला प्रत्येकी पाच व तेलुगू आणि कन्नडला प्रत्येकी तीन पुरस्कार मिळालेत. मराठी भाषक अभिनेत्री पैसा व ग्लॅमर मिळविण्यासाठी केवळ हिंदी चित्रपटांत काम करत आहेत. हिंदीमध्ये अन्य भाषिक अभिनेत्रीही आहेत. परंतु, स्वभाषेची कास त्यांनी सोडलेली नाही. रेखा व श्रीदेवीने अनेक कन्नड, तेलुगु व तमिळ चित्रपटांतून काम केले आहे. रीमी सेन, रायमा सेन, कोंकणा सेन, राणी मुखर्जी, बिपाषा बसु, शर्मिला टागोर, यांचे बंगाली चित्रपटसृष्टीला मोठे योगदान आहे. याउलट आपल्या माधुरी दिक्षित व उर्मिला मातोंडकरचे मराठी चित्रसृष्टीला काय योगदान आहे? याचे उत्तर मराठी भाषकांनी शोधावे. गोवारीकर, भांडारकर सारखे दिग्दर्शक हिंदीत चित्रपट काढून पैसे कमवितात पण त्यांना मराठीत साधा चित्रपट काढता येत नाही! याउलट प्रियदर्शन, मणिरत्नम, हृषिकेष मुखर्जी, अपर्णा सेन, कमल हसन यासारखे दिग्दर्शक स्वभाषेला प्रथम प्राधान्य देत चित्रपट तयार करतात. यातून मराठियांनी काही शिकण्यासारखे नाही का? याचा विचार करायला हवा.
आता थोडे भारतीय वृत्तपत्रांबद्दल पाहूया. मला सर्वात खेदाची गोष्ट इथे सांगावीशी वाटते की, सर्वाधिक खप होणाऱ्या देशातील पहिल्या ३० वृत्तपत्रांत केवळ एक वृत्तपत्र हे मराठी आहे! तर या यादीत १२ इंग्रजी, ६ हिंदी, तर गुजराती, तमिळ, कन्नड, तेलुगू, मल्याळम भाषांच्या प्रत्येकी दोन वृत्तपत्रांचा समावेश होतो.
वरिल सर्व गोष्टी मराठियांच्या डोळ्यात झणझणीत अंजन घालणाऱ्या आहेत. या सर्व भाषिकांनी कधीच स्वत:च्या भाषेच्या नावाने राडा केला नाही, तरीही त्यांच्या भाषांनी विविध उंची गाठल्या आहेत. याउलट, आम्ही मराठी भाषिक नुसता मराठीचा कट्टर अभिमान बाळगतो. पण, आमच्या भाषेच्या प्रगतीसाठी मात्र कधीच हातभार लावत नाही. आमच्या नाशिकमध्ये, हिंदी चित्रपटाच्या प्रदर्शनाच्या पहिल्या दिवशी तोबा गर्दी होते. त्याचवेळी, मराठी चित्रपटाकडे कोणी ढूंकूनही पाहत नाही. आमचे सई ताम्हणकर, श्रेयस तळपदे व केदार शिंदे मराठी चित्रपट सोडून लगेच हिंदीतल्या ग्लॅमरकडे आकर्षित होतात, साधना सरगम सारखी मराठमोळी गायिका मराठी सोडून तमिळ भाषेत राष्ट्रीय पुरस्कार घेऊन जाते तर मूळची बंगाली असणारी व मराठीवर नितांत प्रेम असणारी श्रेया घोषाल मराठियांना उत्तम मराठी गाण्यांचा नज़राणा देऊन जाते. मराठी लोकच मराठीचा आदर करत नाहीत तर नुसता मराठी दिन साजरा करून काय उपयोग? आपल्या पोकळ भाषाप्रेमाचे प्रदर्शन करून भाषेची प्रगती कधीच होणार नाही, हे मराठी भाषिकांनी ध्यानात ठेवणे गरजेचे आहे.
दुसऱ्या भाषेचा धिक्कार करून आपल्या भाषेची प्रगती कधीच होत नसते, उलट तीची नाचक्की होईल. त्यामुळे आपली भाषा कशी पुढे जाईल, याचा विचार मराठी भाषिकांनी करायला हवा, तरच वरती दिलेल्या आकडेवारीत मराठी भाषा मानाच्या स्थानी आपल्याला दिसून येईल...

Finally... 100%

Working in education field for last four years, I observed that most of the persons (like eminent educationalists…!) judges a teacher by the result of the students given in the examination for the subject. This has made a real fact in most of the technical education institutes. It does not matter for anyone, what subject the teacher teaches. Can one give the result of subjects like Mathematics to 100%? If he gives, then he will be the best teacher in India. This is the angle of view towards the teachers.
I found most of the teachers have given 100% result for their subjects. Some of them are consistently giving the 100% result for any particular subject. But, the subjects are totally theoretical. Even while checking such papers, examiner does not bother about the contents written in such paper’s answer sheet by the student. Most of them just checks the length of the answer and give the marks. This fact is also known to the students, so they only write in the answer sheets. They don’t bother about the contents that they are writing in the answer sheet. Such subjects always give 100% results. I heard about a teacher that he was hardly teaching 1-2 lectures in a week, if he gets time. Then also, always the result of the subject was 100%. So, what it tells? The percentage of result does not depend only on the teacher but on the type of subject also.
I was teaching the programming subjects from the start of my teaching career. As the matter of logic building comes, students don’t use their brain to solve the question paper. Most of them were not intended to use their brains for the programming. I taught ‘Programming in C- FYIT’ three times, ‘Object Oriented Programming-SYIT’ three times, ‘Java Programming-TYIT’ three times and ‘Advanced Java Programming-TYIT’ one time. But, never gets the 100% result at any time. So, I was happened to be a bad teacher in my career. But some sort of improvement I achieved in my subjects. The results for the serial consecutive years for the subjects are as given below:
1. Programming in C: 50.00% … 76.27% … 91.93%
2. Object Oriented Programming: 65% … 75.38% … 81.53%
3. Java Programming: 72.50% … 90.76% …94.73%
4. Advanced Java Programming: 97.36%
Always, I got improvement from the previous results. For all subject except OOP, I was moving towards, 100%. I was hopeful about all three subjects to get the 100 percent result. Finally, I achieved this by getting 100% students passed in Java Programming this year. Two of them were passed on 40 marks. I realized that, it was the best output of my efforts that I have taken for this batch specially. I also appreciate all the students from 1st rank to 60th rank for their study. I was expecting 10 students to reach the landmark of 90s. But, only one student achieved this. But, it does not matter for me. Students got good marks and it’s satisfactory. Most of these students are having good practical knowledge. I hope they will utilize this in the upcoming subjects to face their final examinations.
I wish All the best for their future…!

बक्षीस

आंतरराष्ट्रीय सीमा ओलांडून बेकायदेशीररित्या उत्तर कोरियात प्रवेश केल्यास १२ वर्षे खडी फोडणे, इराणमध्ये प्रवेश केल्यास अनिश्चित तुरूंगवास. अफगाणिस्तानमध्ये गोळी घालतात. सौदी अरेबियात गेल्यास तुरूंगवास, चीनमध्ये गेल्यास तुमच्याबद्दल परत काहीच माहिती मिळत नाही, जणू काही तुम्ही अदृश्य होऊन जाता. व्हेनेझुएलात प्रवेश केल्यास तुमच्यावर गुन्हेगाराचा शिक्का मारून तुरूंगात डांबले जाते. क्युबामध्ये प्रवेश केल्यास राजकीय कैदी केले जाते आणि तुम्ही तुरूंगात खितपत पडता. ब्रिटन व अमेरिकेत प्रवेश केल्यास तात्काळ अटक करून तुरूंगात टाकले जाते व तुमच्यावर खटला चालवून तुमच्या देशात परत पाठविले जाते. परंतु, जर का तुम्ही पाकिस्तान वा बांगलादेशातून चोरून भारतीय हद्दीत प्रवेश केला तर तुम्हाला- * रेशनकार्ड * एक किंवा अधिक पासपोर्ट * हज यात्रेसाठी आर्थिक मदत * ड्रायविंग लायसन्स * मतदाराचे ओळखपत्र * नोकरीसाठी राखीव कोट्यात जागा * अन्य खास सुविधा * निवडणूकीसाठी उमेदवार म्हणून मान्यता * क्रेडिट कार्ड * सवलतीच्या दरात घरभाडे * घर खरेदी करण्यासाठी कर्ज़ * मोफत शिक्षण * मोफत आरोग्यसेवा * तुमची वकालत करण्यासाठी दिल्लीत खास मित्रमंडळ * धर्मनिरपेक्ष राष्ट्रात मतदान करण्याचा अधिकार, जो मूळ देशात क्वचित मिळतो....
जय हिंद...

मूळ लेखक: श्रीनिवास पाध्ये
संदर्भ: दैनिक गांवकरी (नाशिक, दि. २३ फेब्रुवारी २०१०)....

Differentiate the Computer Engineering and Information Technology

In the year 2001, I heard about the information technology for the first time. Now this is one of the branches of engineering stream. I was studying in final year diploma in Computer engineering. Our college has started this new stream of engineering in that year with intake of 60 students. We have heard that this new branch is very similar to the computer engineering branch, but it is software oriented. But I was not having the actual idea that what Information technology contains?
After declaration of final result, most of our friends were thinking to switch from computer to IT. Because, it was made possible to transfer the branch from computer to IT. We heard many times about the information technology on television channels. So, it was also known that future of the world lies in information technology. That time also we were not having clear idea of it. While filling the forms, we have preferred computer engineering rather than information technology. Alternatively we have given choices of computer and IT. I got the first choice itself. So I started studying in the computer engineering branch. Even a single diploma batch was not passed out from IT so, all the seats to direct second year were allotted to diploma computer engineers. This was advantages to all the students. Even a student having 77%, also got admission in prestigious college, like COEP. This was the first batch of IT, which was studying parallel with us. Most of the subjects of IT branch were similar to us. But some sort of difference that I feel, university has made between us. The papers of IT were very simple than computer engineering. It was very easy to pass in IT rather than computer. Even the students who got less percentages than us, passed and scored very easily in all the subjects. Whatever hardware subjects that computer was having, were absent in information technology branch. So, the myth was spread that IT has software and computer has hardware. It was somewhat true that time. It was proved when the embedded company like ‘Socrates’ did not allowed IT engineers in their campus interview. They have recruited only Computer and E&TC engineers.
When I searched through most of the ways, I found the exact difference between computer and IT. I also found that this branch of engineering is only present in India but not in the outside world! The main difference I searched from the rise of IT by Mr. Pramod Mahajan in year 2000. It was differentiated with IT company management and Data communication through computers. I am not differentiating this in deep. I expect the view from the readers. If you know the difference between then you can mail me: tushar.kute@sitrc.org

We use IT… because we need fast processing?

When I was studying in diploma in engineering, we used to wait for the results for long time. This ‘long time’ was of just 45 days! Maharashtra State Board of Technical Education (MSBTE) was declaring result in just 45 days after the examination were over. This was a trend created by MSBTE that time. We were sure about the declaration of result. We have praised the accuracy and time bounding of the technical board. But, as the time passed away and MSBTE used more Information Technology rather than conventional mediums, the declaration of the result delayed time by time. Now this trend has been created by MSBTE.
Why I am writing these all, because till more than two months are over after the examination but the result is not declared yet. If we think in terms of days, there are 70 days are passed after examination. During last few years, the MSBTE has started using the information technology aids to finalize and declare students results. But we found these ways has slowed down the process of results. Still, students are waiting for the results. Now, MSBTE has declared that the results will be declared at the end of the February. Why that much waiting for students? If technical board is not capable of doing their work in time then government must give this contract to any private company. They won’t work like government organizations. MSBTE must be prepared for their work in time. We all think that, ‘Technical education ministry of Maharashtra’ is not having any control over the MSBTE. Is it?